นักวิจัยพบการรั่วอย่าสม่ำเสมอของออกซิเจนจากชั้นบรรยากาศไปสู่อวกาศ กลุ่มดาวเทียมคลัสเตอร์ของ European Space Agency (ESA) ค้นพบว่ากลไกทางกายภาพที่ทำให้เกิดการขับดันการรั่วนี้ เกิดจากสนามแม่เหล็กของโลกเริ่งให้ออกซิเจนรั่วออกไปเอง

งานชิ้นใหม่นี้เกิดจากการรวบรวมข้อมูลของคลัสเตอร์ตั้งแต่ปี 2001 ถึง 2003 คลัสเตอร์รวบรวมข้อมูลของลำแสงประจุไฟฟ้าของอะตอมออกซิเจน ซึ่งเป็นไอออน ไหลจากขั้วโลกไปยังอวกาศ คลัสเตอร์ยังสามารถวัดความแรงและทิศทางของสนามแม่เหล็กโลก เมื่อลำแสงนั้นปรากฏ ซึ่งนักวิจัยพบว่าไอออนของออกซิเจนถูกเร่งโดยประจุจากทิศทางสนามแม่เหล็กบนโลก ซึ่งเหมือนผลของหนังสติ๊ก

ปริศนาที่ดาวก่อตัวในส่วนลึกของแรงดึงดูดในหลุมดำ ได้ถูกแก้โดยทีมนักดาราศาสตร์มหาวิทยาลัย เซนต์แอนดรูว์และ เอดินเบร์ก ทีมนักวิจัยได้รับการสนับสนุนจาก Science and Technology Facilities Council (STFC) ได้ทำการค้นพบกุญแจไขปริศนาดังกล่าว หลังจากพัฒนาการจำลองทางคอมพิวเตอร์ของกลุ่มเมฆยักษ์ของก๊าซที่ถูกดูดลงไปในหลุมดำ งานวิจัยนี้จะช่วยนักวิจัยมีความเข้าใจมากขึ้นในการกำเนิดของดวงดาวและหลุมดำที่มีขนาดใหญ่ยักษ์ ในกาแล็กซี่นี่และจักรวาล รายงานนี้ตีพิมพ์ลงวารสาร Science

จนปัจจุบัน นักวิจัยได้พยายามไขปริศนาการกำเนิดของดาวรอบหลุมดำ ตั้งแต่กลุ่มเมฆโมเลกุล ซึ่งเป็นแหล่งทั่วไปของการเกิดดวงดาว ซึ่งน่าจะถูกดึงดูดเข้าไปโดยแรงโน้มถ่วงอันมหาศาลของหลุมดำไปก่อน

แสงที่เดินทางจากแกแล็คซี่อันไกลโพ้น ช่วยทำให้นักวิทยาศาสตรยืนยันได้ว่ากฏฟิสิกส์บนโลกเหมือนกับที่อื่น ๆ ในจักรวาล

ดร. ไมเคิล เมอร์ฟี (Michael Murphy) นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสวินเบิร์น ในเมลเบิร์น ร่วมกับนักวิจัยจากซิดนีย์ ไต้หวัน และเยอรมนี ได้ใช้คลื่นวิทยุที่ปล่อยออกมาจากควอซาร์ห่างไปจากโลก 7.5 พันล้านปีแสงในการศึกษาครั้งนี้

โลกอาจเคยมีดวงจันทร์ถึงสามดวง ไม่ใช่เพียงแค่หนึ่งอย่างในปัจจุบัน การศึกษาด้วยแบบจำลองทางคณิตศาสตร์บ่งชี้ว่าอย่างนั้น

บริวารทั้งสามนี้ ดวงหนึ่งคือดวงจันทร์ดวงกลมที่ยังคงอยู่ในปัจจุบัน ส่วนอีกสองดวงซึ่งเล็กกว่า มีขนาดประมาณดาวเคราะห์น้อย 100 กิโลเมตร บริวารทั้งสามใช้วงโคจรรอบโลกร่วมกัน เคลื่อนที่ตามกันไป ดวงเล็กนำหน้าดวงจันทร์ดวงหนึ่ง ตามหลังดวงจันทร์อีกดวงหนึ่ง ทิ้งระยะห่างกัน 60 องศาพอดี เมื่อมองจากโลก แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ชี้ว่าดวงจันทร์น้อยสองดวงนี้อาจเคยอยู่นับร้อยล้านปี ในเขตเสถียรในวงโคจรรอบโลกที่เรียกว่าจุดลากรานจ์ (Lagrangian points) ซึ่งเป็นจุดที่แรงดึงดูดโน้มถ่วงระหว่างดวงจันทร์กับโลกหักล้างกันพอดี กลายเป็นจุดสมดุลให้วัตถุได้อาศัยอยู่โดยมีวงโคจรที่เสถียร

เพื่อความเข้าใจตรงกันเกี่ยวกับสถานะของดาวพลูโต และการนับว่าดาวไหนจะเป็นพลูตอยด์ได้บ้าง (หลังจากมีการทักท้วงและแก้ไขไปแล้วในข่าวก่อนหน้า) ขออนุญาตคัดลอกบางส่วนซึ่งเป็นประเด็นสำคัญจากบล็อกของคุณเทพพิทักษ์ มาไว้ที่นี่ครับ:

• ไม่มีการเปลี่ยนชื่อดาวพลูโต
• มีคำใหม่คือ “พลูตอยด์” สำหรับเรียกดาวเคราะห์แคระที่อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์มากกว่าเนปจูนออกไป — เฉพาะที่ไกลกว่าเนปจูนเท่านั้น ไม่ใช่เรียกดาวเคราะห์แคระทั้งหมดว่าเป็นพลูตอยด์
• ซีรีส เป็นดาวเคราะห์แคระ แต่ไม่ใช่พลูตอยด์ — เพราะอยู่ในแถบดาวเคราะห์น้อยระหว่างวงโคจรของดาวอังคาร กับดาวพฤหัสบดี - ไม่มีการตั้งชื่อให้กับกลุ่มดาวเคราะห์แคระที่อยู่บริเวณนี้ เพราะมีเพียงซีรีสเพียงดวงเดียว
• ปัจจุบัน ระบบสุริยะมีดาวเคราะห์แคระอย่างเป็นทางการ 3 ดวง คือ ซีรีส, พลูโต, อีริส — โดยเป็นพลูตอยด์เสีย 2 ดวง คือ พลูโต และอีริส
• สาเหตุของการลดชั้นพลูโตจากความเป็นดาวเคราะห์ อยู่ที่ขนาดของพลูโต ที่ไม่ใหญ่พอจะเก็บกวาดมวลสารจนเป็นผู้ครอบครองวงโคจรแต่ผู้เดียวได้ ไม่เกี่ยวกับสาเหตุอื่น ๆ — เช่น ไม่เกี่ยวกับระยะทางจากดวงอาทิตย์

นักวิทยาศาสตร์ได้ยืนยันเป็นครั้งแรกว่า สารพันธุกรรมที่สำคัญเริ่มต้นของสิ่งมีชีวิต ซึ่งพบบนอุกกาบาต มีต้นกำเนิดมาจากต่างดาว ซึ่งจะตีพิมพ์ลงวารสาร Earth and Planetary Science Letters การค้นพบนี้เป็นการบ่งชี้ว่าโมเลกุล ดีเอ็นเอ และอาร์เอ็นเอนั้นมาจากด้วอื่นในตอนเริ่มต้น

ดาวพลูโต ถูกปลดสถานะจากดาวเคราะห์มาเป็นดาวเคราะห์แคระ “พลูตอยด์” เมื่อวันพุธที่ผ่านมา

องค์กรดาราศาสตร์นานาชาติได้ระบุว่า ในการประชุมคณะกรรมการบริหารองค์กร ที่กรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์ ได้ตัดสินใจในการกำหนดศัพท์ใหม่ขึ้นมา คือ “พลูตอยด์” เพื่อใช้เรียกประเภทดาวเคราะห์แคระที่มีวงโคจรหมุนรอบดวงอาทิตย์ และอยู่ไกลกว่าวงโคจรของดาวเนปจูน โดยดาวดังกล่าวจะต้องมีลักษณะเข้าใกล้ทรงกลม แต่มีขนาดไม่ใหญ่พอที่จะเก็บกวาดเทหวัตถุอื่นเขามาโคจรรอบตน (เพื่อครอบครองวงโคจรรอบดวงอาทิตย์แต่เพียงผู้เดียว)

นักดาราศาสตร์ชวนชมปรากฏการณ์ดวงจันทร์บังดาวอังคาร วันที่ 10 พ.ค. ที่จะถึงนี้ ระบุไม่ควรพลาด หลายสิบปีจึงจะเวียนมาให้เห็นครั้งหนึ่ง (ชมคลิปที่สำนักข่าวไทย)

ปรากฏการณ์ธรรมชาตินี้ เกิดจากการที่ โลก ดวงจันทร์ ดาวอังคาร มีตำแหน่งการโคจรอยู่ในแนวตรงกันกับผู้สังเกต คล้ายกับปรากฎการณ์สุริยุปราคา เพียงแต่เปลี่ยนดวงอาทิตย์เป็นดาวอังคารเท่านั้น โดยจะสามารถสังเกตได้ด้วยตาเปล่า

นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยชิคาโกจะใช้เวลาประมวลผล 22 ล้านชั่วโมงในการประมวล ฟิสิกส์ของการระเบิดของดวงดาว โดยทีมงานจะใช้เครื่องซูเปอร์คอมพิวเตอร์ Blue Gene/P ที่ห้องปฏิบัติการแห่งชาติ Argonne เพื่อวิเคราะห์รูปแบบ 4 แบบของซูเปอร์โนวา รวมถึงการสร้างภาพจำลองของการเผาไหม้ด้วยไฟเทอร์โมนิวเคลียร์ของดาวแคระขาว โดยเวลาที่ได้ระบุข้างต้นเป็นการคำนวณของกระทรวงพลังงานสหรัฐ ด้วยโปรแกรม INCITE