บาร์โค้ด ดีเอ็นเอ เป็นการจัดบัญชีรายชื่อสิ่งมีชีวิตบนดลกทั้งหมดด้วยป้านทางพันธุกรรมที่เป็นมาตรฐาน ซึ่งจะเหมือนผลิตภัณฑ์ที่มีการติดป้ายด้วยฉลากบาร์โค้ดที่เป็นของตัวเองเฉพาะ ด้วยวิธีดังกล่าวจะให้สามารถตรวจความผิดปกติของอาหาร ปรับปรุงความปลอดภัยของเขตแดนและมีการป้องกันต่อต้านโรคที่เกิดจากแมลงได้ดีขึ้น รวมถึงการประยุกต์ใช้ในด้านอื่น ๆ

แต่การปฏิบัติดังกล่าวกลับมีผลที่ไม่มีความละเอียดแม่นยำพอเหมือนเครื่องแสกนบาร์โค้ดในห้างสรรพสินค้า ซึ้งเป็นรายงานการวิจัยจากมหาวิทยาลัยบริกแฮมยัง ซึ่งรายงานลงวารสาร Proceedings of the National Academy of Sciences โดยนักวิจัยได้แนะนำวิธีการเฉพาะที่มีคุณภาพดีกว่าในการตรวจจับยีนได้ถูกต้อง

ซึ่งนี่มีความสำคัญในการทดสอบเครื่องใด ๆ ของวิทยาศาสตร์เพราะทุกอย่างมีข้อจำกัด ในบางสถานะการณ์อาจมีความเหมาะสมมากกว่าการใช้บาร์โค้ดอื่น ซึ่งงานวิจัยนี้จะช่วยตอบคำถามนี้ให้กระจ่าง

สิ่งมีชีวิตสามารถจำแนกได้ไม่ว่าจะอยู่ในพัฒนาการระดับไหนในชีวิต เช่น ลูกน้ำยุงที่มีเชื้อมาลาเลียก็จะมีดีเอ็นเอแบบเดียวกับยุงที่โตแล้ว ส่วนหนึ่งของยีนที่ถูกเลือกมาเป็นเครื่องหมายทั่วไป มาเป็นบาร์โค้ดนี่ เป็นส่วนหนึ่งของจีโนมที่พบในไมโตคอนเดรีย แต่นักวิจัยศึกษาพบว่าเทคนิคในปัจจุบันสามารถมีการบันทึกผิดพลาดได้ ยกเว้นการบันทึก ยีนชุดที่ซ้ำที่ผิดพลาดที่พบในนิวเคลียสของเซลล์สิ่งมีชีวิตนั้น

ชุดยีนที่ไม่ทำงานนี้มีความเพียงพอที่เท่ากันที่จะใช้เทคนิคบาร์โค้ดจับได้ แต่มีความแตกต่างที่พอจะเรียกว่าเอกลักษณ์ของสปีชีส์ ด้วยโครงการ[ International Barcode of Life]http://www.dnabarcoding.org/) ได้่ทำการสร้างบาร์โค้ดของสิ่งมีชีวิตจำนวน 400,000 สปีชีส์ไปแล้วจนถึงปัจจุบัน ซึ่งเป้าหมายเพื่อหาทางไม่ให้เกิดการสูญพันธุ์ของสิ่งมีชีวิต

เพื่อที่จะมีข้อมูลที่คุณค่ามหาศาลนั้น และรายชื่อการประยุกต์ใช้งานเป็นสิ่งที่ไม่มีสิ้นสุดและขยายไปในทุกสิ่งมีชีวิต แต่ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการสร้างขึ้นมาว่ามีความละเอียดแม่นยำของฐานข้อมูลแค่ไหน งานวิจัยนี้เป้นการเตือนถึงงานที่ทำนี้ เพื่อที่จะทำให้มีความถูกต้องที่สุด

ผู้สนับสนุนการใช้บาร์โค้ดดีเอ็นเอนี่ มองหาการใช้ลำดับดีเอ็นเอสายสั้น ๆ มาใช้เป็นหนทางในการจำแนกสิ่งมีชีวิตแทนที่จะใช้การจำแนกทางลักษณะกายภาพอย่างเช่นเดิม จุดหมายนี้เพื่อตั้งคลังของข้อมูลขนาดใหญี่ที่เต็มไปด้วยลำดับดีเอ็นเอเหล่านี้ นักวิจัยมองในอนาคตในการจะใช้เครื่องอย่างเช่นเครื่องแสกนบาร์ดค้ด มาใช้ประยุกต์ในการอ่านเครื่องหมายลำดับดีเอ็นเอเหล่านี้จากสิ่งมีชีวิต หลังจากนั้นเปรียบเทียบกับสารานุกรมส่ิงมีชีวิตที่รู้จักแล้วจัดจำแนกออกมาเป็นชื่อสปีชีส์

วิธีการดังกล่าวใช้ตัวอย่างเพียงส่วนเดียว เช่นขนนกเพียงขนเดียวในเครื่องบิน ก็เพียงพอในการจำแนกสิ่งมีชีวิตว่าอยู่ในหมวหมู่สิ่งมีชีวิตที่ต้องอนุรักษ์หรือไม่

ที่มา - physorg.com