เป็นเวลานานแล้ว ที่จงอยสุดคมที่[ปลา]หมึกใช้จิกกินเหยื่อ ได้สร้างความพิศวงให้กับนักวิทยาศาสตร์. หมึกนั้นตัวอ่อนนุ่มและบอบบาง แต่มันกลับมีจงอยที่หนาแน่นราวกับหินและคมพอที่ตัดทะลุเปลือกหอยแข็ง ๆ ได้. นักวิทยาศาสตร์สงสัยมานานแล้วว่า ทำไมจงอยดังกล่าวจึงไม่ทำให้ตัวหมึกเองบาดเจ็บเลย ในขณะที่หมึกใช้มัน. งานวิจัยใหม่ที่เพิ่งตีพิมพ์ลงในวารสาร Science ได้อธิบายปรากฏการณ์ดังกล่าว. หนึ่งในคณะนักวิจัยบรรยายจงอยหมึกว่า ‘เหมือนเอาใบมีดแกะสลักไปเสียบก้อนเยลลี่แข็ง ๆ แล้วพยายามจะใช้มันหั่นผัก’ (‘like placing an X-Acto blade in a block of fairly firm Jell-O and then trying to use it to chop celery’).

จากการตรวจสอบอย่างระมัดระวังพบว่า จงอยนั้นก่อตัวขึ้นมาในระดับความหนาแน่นที่ค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้น, ยิ่งเข้าใกล้ปลายแหลมก็ยิ่งแข็งขึ้น. ความเข้าใจในการสร้างความแข็งที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นนี้ อาจปฏิวัติเทคนิควิศวกรรมในสาขาใด ๆ ก็ตามที่ ‘[ต้องการ]ส่วนประสานระหว่างวัสดุอ่อนและแข็ง’. หนึ่งในการประยุกต์แรก ๆ ที่จะใช้เทคนิคนี้ ซึ่งคณะนักวิจัยคิดเอาไว้ก็คือ แขนขาเทียม.

คณะวิจัยนี้ประกอบไปด้วยวิศวกร นักชีววิทยา และนักสมุทรศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานตาบาร์บารา ซึ่งเป็นแหล่งรวมนักวิจัยหัวกะทิในด้านนี้ ทำงานวิจัยข้ามสาขาร่วมกัน

ที่มา: CBC: Squid beaks offer possible ways to improve artificial limbs for people; ScienceDaily: Squid Beak Is Both Hard And Soft, A Material That Engineers Want To Copy

ผ่าน: Slashdot: The Squid’s Beak May Revolutionize Engineering